laatste loodjes...

De laatste dag... Vandaag uitgeslapen, we moeten nm. al om 4 uur vanacht op! Rond het middaguur naar de wijk Castro gereden waar de film "Milk" is opgenomen. Zeer gezellige buurt met waanzinnige restaurantjes. Helaas zijn we hier niet eerder geweest. Het was er zeer relaxed! Alsof je in een leuk dorpje bent!
Zoals gezegd, morgen gaat de vlieger naar huis. Arny is al de hele dag over de rooie omdat hij weer moet vliegen. Nu de koffers nog even snel verder inpakken...

maandag 27 april - SF by night

De gevolgen van de recessie zijn in Frisco heel duidelijk merkbaar. Het aantal daklozen is enorm gegroeid en je struikeld zowat over de bedelaars in sommige toeristische delen van de stad. Normaal zou je in de wijken waar bijna geen toeristen komen hier geen last van hebben, maar zelfs op Chesnutt, een winkel / uitgaanstraat waar alleen locals komen, liggen ze s'avonds overal in de portieken.
Tot nu kon ik de drang weerstaan om op de reporter toer te gaan. Maar vanavond zagen we zo'n schrijnende gevallen dat ik gewoon moest klikken...

maandag 27 april - San Francisco

Vanochtend met de fiets naar Haight Ashbury, de voormalige hippiewijk gesjeesd. Gezweet als otters vanwege de stijle klimmen. En het was eindelijk warm, bijna heet. Ze hadden maar 12 graden voorspeld, maar het werden er zo'n 10 meer!
Toen we echter op Haight aankwamen bleken de winkels en eettenten allemaal nog dicht. En de fietsen moesten om 12 uur weer terug bij het verhuurbedrijf zijn. Aangezien we nog een rit van een dik uur voor de boeg hadden, toch maar weer omgedraaid...

S'middags hebben we even een Guinness gepakt op het terrasje van de pub naast het fietsverhuurbedrijf en toen richting China Town gewandeld.

zondag 26 april - Frisco per fiets

Vandaag per fiets de stad verkend, heuvel op, heuvel af... Naarmate we meer winkels bezocht hadden werden de rugzakken ook steeds zwaarder, zwoegen dus! Het geplande bezoek aan Castro hebben dan ook maar verschoven naar maandag. Het was toch net iets te ver fietsen.

Bovendien stond er een harde wind die het fietsen er ook niet prettiger op maakte. Morgen doen we nog een poging we hebben de tweewielers nog tot het middaguur.

vrijdag 25 april - Berkeley

Vandaag zijn we over de Bay Bridge naar Berkeley gereden, de grootste universiteitstad van Californië. Natuurlijk stokvol met alternatieve platenzaken. En in de de locale Amoeba vestiging zou vanavond de legendarische punkband Flipper een reunie geven, gratis. Al blijft het raar om in een platenzaak naar een concert te kijken.

Het massaal toegestroomde publiek stond dan ook tussen de bakken met obscure jazz en blues naar een geniale band te luisteren die het heilige vuur nog steeds niet verloren had. Al bij de soundcheck was de zaakmanager al over de rooie, het publiek vond het geluid te zacht en de band draaide vervolgens alle versterkers op 10 onder luid gejuich van het publiek. De zaakmanager opperde dat de band dan maar een ultra korte set van 10 minuten mocht spelen. Nog meer gejoel van het publiek. Uiteindelijk werd het een loeiharde set van bijna een uur. John Coltrane en Miles Davis trilden zowat uit de bakken. En een yuppie mama moest voortijdig de zaak verlaten onder luid gelach van het publiek omdat ze haar jankende kroost beloofd had dat er een evenement rondom Flipper, de TV-dolfijn zou zijn... mooi niet!

Het weertje was prachtig zonnig en eindelijk weer wat warmer. Totdat we op de terugweg even eentussen stop op Yerba Buena eiland in lasten om wat foto's te maken van de skyline van San Francisco vanaf de baai. Een ijskoude wind deed ons onmiddelijk verkleumen.
We hebben de zonsondergang maar niet afgewacht en zijn meteen doorgereden naar ons hotel. Na een snel biertje naar een nabijgelegen Italiaans familierestaurant.
De paar woordjes italiaans die we kennen deden het goed bij de eigenaar, dus we waren meteen opgenomen in de familie. Alsof we weer in Napels waren! Ontzettend lekker gegeten en het was er vreselijk gezellig!

donderdag 23 april - Golden Gate Bridge

o

donderdag 23 april - Cambria - San francisco

Toen we vanochtend uit het raam keken hebben we ons erna maar weer omgedraaid, regen, mist en koud!
Iets later op de morgen was het wat beter en we hadden een lange rit voor de boeg, zo'n 4 tot 5 uur naar San Francisco. Maar eerst nog even wat zeeleeuwen bezoeken...

Daarna ging het via Big Sur naar het noorden. Helaas, de mist was daar zo dicht dat we er weinig van meekregen. Maar mooi was het desondanks!

En dit kereltje ook!

Woensdag 22 april - Cambria

Vandaag Santa Monica en de hittegolf vaarwel gezegd en we zijn na een lange rit naar het noorden aangekomen in het mistige Cambria, halverwege Los Angeles en San Francisco, ons einddoel.
Het is koud, nat, maar wel prachtig. We overnachten in een dorpje gelegen tussen groene heuvels in een hotelletje aan een beekje, op loopafstand van het strand. Hier liggen de zeeleeuwen welpjes op de rotsen te 'zonnen'.

Het strand heet overigens Moonstones Beach. Moonstones zijn prachtige quartz stenen die in alle kleuren en maten her en der over het strand verspreid liggen.

De rotsen die het strand omringen zijn in deze tijd bezaaid met prachtige bloemen. Helaas zijn de meeste al uitgebloeid. Maar er staan her en der nog wel wat laatbloeiers.

Dinsdag 21 april - Santa Monica & Venice

Vandaag van Santa Monica via het strand naar Venice gelopen en daar wat geshopt op de Abott Kinney Boulevard, een alternatieve winkelstraat, waar je echt geen H&M, Footlocker of Levis-store zult vinden. Wel een prachtige (dure) foto- en kunstboekenwinkel, galerietjes en heel veel biologisch-organische theehuisjes.


De wandeling heen en terug was weer gevuld met de nodige freaks, skaters en andere sportievelingen. Het lijkt wel of hier iederen 24 uur per dag met bewegen bezig is. Alleen de openair sportschool 'Muscle Beach' was akelig verlaten. Gevolg van de recessie?

Vooral in Venice stonden weer grote aantallen bedelaars en junkies de toeristen te treiteren. Maar je kunt ze hier wel eerlijk noemen. Ze vragen nm. een dollar om een joint te roken of een biertje te kunnen drinken. Niet omdat ze al dagen niet gegeten hebben.

maandag 20 april - Santa Monica

Hoera een hittegolf... nou ja, so noemen de Santa Monicanen het! De temparaturen zijn inderdaad niet te houden zo boven de 30 graden. Maar het gaat al snel weer veranderen zeggen de weersverwachtingen...

Je zou verwachten dat de stranden hier helemaal vol zouden liggen met mensen, maar nee. Men is te bang voor de smog en het gat in de ozon laag...

De paar daklozen die nog niet door de politie waren weggejaagd, mochten dan vanochtend weer eens uitslapen!

zondag 19 april - weer terug naar Californië

Sorry, maar vandaag even geen foto's. We hebben zowat de hele dag op de highway gezeten en dat was afzien! Voor het eerst hebben we hier in de States de halve dag in de file gestaan!
Maar even beginnen bij het begin... Vanmorgen eerste even uitgeslapen (9 uur) en toen nog wat winkels bezocht in Las Vegas. Daarna naar een gigantisch outletcenter net buiten Vegas. Het is ongeveer 5 keer zo groot als die in Roermond. We hebben maar een stukje gedaan, even de Levis store, Converse winkel en wat andere. Niet al te veel gekocht, alleen die Levis 501 voor een spotprijsje konden we niet laten hangen! De Disney winkel voor Caro konden we niet vinden en het werd steeds later en later...

Rond half twee draaiden we dan eindelijk de drukke snelweg op, richting Barstow. Maar al snel bleek dat we geen rekening gehouden hadden met Spring Break Weekend. Iedere Los Angelees was die weekend naar Vegas gereisd om te feesten en nu dus massaal verkaterd weer op de terugreis. Diverse ongelukken en even zo vele files. En da's niet fijn als je in een hete woestijn in zo'n blikje staal met een sukkelvaartje richting de bestemming kruipt...

Toen we uiteindelijk in Barstow aankwamen bleek het een vreselijk klein deprimerend stadje te zijn. Dus weer terug de highway op richting San Bernadino. Vanuit hieruit hadden we morgenvroeg een rit over de Route 66 gepland tot aan Santa Monica aan de Stille Oceaan. Arny wist uit een reisboek dat in San Bernadino zo'n historische wigwam hotel was net als vorig jaar in Arizona.
Maar San Bernadino was groter dan gedacht en aan een goede bewegwijzering doen ze daar niet. Na anderhalf uur gaven we het op. En hebben we ons hotel in Santa Monica gebeld of we wellicht een dag eerder konden komen. Helaas, volgeboekt. Maar de vriendelijke man aan de telefoon wilde wel even bij wat buurhotelletjes informeren of ze nog wel plaats hadden. Na een kwartiertje teruggebeld en een motel zo'n beetje op het strand van Santa Monica gevonden! Voor een prikkie! Welliswaar niet zo luxe als die we de komende twee dagen hebben, maar wie zeurt daarover.
Vervolgens was het nog drie kwartier door een donker Los Angeles voordat we bij het strand aankwamen...
Maar toen we de pier van Santa Monica weer zagen, waren we toch wel blij dat we doorgereden zijn!

Zaterdag 18 april – Recordstore day in Las Vegas

Eén klein voordeeltje om op de 18e april in een grote stad te zijn is dat we de Nationale Record Store Day kunnen meemaken. En wat dat is? Tja, iedere indie platenzaak verkoopt op die dag exclusieve plaatjes die je nooit anders kunt krijgen of niet meer kunt krijgen. Wat dacht je van een 7” vinyl single van The Stooges of een exclusieve live e.p. van de Gaslight Anthems.

Zo hebben we voor weinig geld wat verzamelaars items kunnen kopen die in Europa echt vet geld waard zijn!

Daarna wat gitaarzaken bezocht, maar de prijzen zijn sinds oktober behoorlijk gestegen. Toch wist Arny voor 35 dollar nog een gewild pedaaltje op de kop te tikken.

Maar goed, de blogvolgers hebben gemerkt dat het de afgelopen dagen even stil was op onze weblog. In het zuidwesten lag een grote internet provider plat wegens stormschade. Dus drie dagen geen internet verbinding en ik had nog zo’n mooie bloemetjes gefotografeerd… (sorry Libby dat je even moest wachten).

Bloemen, bloemen, bloemen, deel 2

Vrijdag 17 april – Laughin Nevada

De foto's in deze post zijn van Cholla cactussen. Een plantje waar Arny inmiddels een bijzonder hardnekkige verhouding mee heeft. De stekels zitten nog steeds in zijn been! Voor dat je het weet heb je namelijk zo'n bolletje op je schoen, been of nog erger. Hij heeft niet voor niets de bijnaam "jumping cactus"!

Route 66 perikelen zijn ons niet vreemd. We hebben al diverse stukken van deze legendarische weg (die grotendeels niet meer bestaat) al afgelegd. Maar vandaag het stukje dat naar Oatman, Arizona, een zogenaamde ghosttown leidt. Als je al van een tourist-trap kunt spreken dan is het dit wel. Ieder historisch gebouwtje is tegenwoordig een winkeltje. Om half twee wordt zelfs de hoofdstraat afgesloten door rijen van toeristen die een zeer flauw toneelstukje mogen aanschouwen van een legendarische (?) gunfight.

En dan over de Colorado rivier naar Laughlin, Nevada. In Nevada zijn bordelen en casino’s legaal, de eerste hebben we niet gezien maar de twee de des te meer. Het ziet er niet uit hier. We logeren op een reusachtige nep betonnen raderboot. En om ons heen knippert het neon van diverse casino’s! Er komen hier dan ook alleen maar Amerikanen die Las Vegas te duur vinden of te toeristisch. Want je treft hier echt geen Europeaan.

Kamertje met twee dubbel bedden kost gemiddeld zo’n 20 dollar! Schoon, van alle comforts voorzien… En je kunt er in tegenstelling tot Las Vegas lekker eten en drinken voor weinig geld. Ons hotel/casino heeft zelfs een eigen bierbrouwerij die een ‘stoutje’ brouwt waar zelfs Guiness trots op zou zijn!
Maar het blijft raar, rechts kijk je uit over de Coloradorivier en links zie je alleen maar Casino’s… En als je niet van gokken houd is er weliswaar een megabioscoop, maar die is nou weer net te ver om te lopen. Dus vanavond vroeg naar bed!
Enne internet kost bijna een tientje per uur, dus morgen pas weer foto’s en de blog van gisteren…

Donderdag 16 april – Twenty Nine Palms (Joshua Tree NP)

De afgelopen dagen in Palm Springs hadden we welliswaar zon, maar het was nogal koud voor deze streek. En er waaide een flink frisse wind. Caro heeft dan ook een flinke verkoudheid te pakken, dus we hebben het gisteren lekker rustig aan gedaan.
Een beetje door Palm Springs gewandeld, wat gewinkeld en onze route eens goed bekeken. Aangezien de auto niet echt geschikt is voor de geplande trips in Death Valley hebben we in afwachting van het antwoord van het autoverhuurbedrijf toch maar besloten het een en ander om te gooien. Inmiddels hebben ze hun fout toegegeven, maar we weten nog steeds niet of we de auto kostenloos kunnen omruilen in Las Vegas.

Dus… geen Death Valley dit jaar, maar wel meer tijd in de Navajo Preserve, een woestijnstreek waar we nog nooit geweest zijn. En we zijn in Las Vegas op Record Shop Day! Alleen op die dag zijn er verschillende CD’s, maar vooral vinyl-singles te krijgen, van Tom Waits tot de Stooges en van MC5 tot Radiohead. Vaak exclusieve live-concerten die daarna niet meer te krijgen zijn!
Vandaag een extra overnachting geregeld in Twenty Nine Palms, net buiten Joshua Tree National Park. Hier zijn we heel even op onze huwelijksreis geweest en het geplande langere bezoek is vorig jaar ook niet doorgegaan.


Fans van U2 weten wat een Joshua Tree is, een boom die lijkt op een kruising tussen een cactus en een palm. En je hebt er hele mooie Jumping Cholla cactussen. En die kunnen steken! Vraag Arny maar, de stekels waren zelfs door zijn zool heen!
Op bepaalde stukken stond de woestijn prachtig in bloei, het lijstje met te fotograferen bloemen is dan ook bijna af! Vooral in de Hidden Valley kon Arny met wat klimwerk behoorlijk wat bloeiende cactussen fotograferen.
Door de storm van de afgelopen dagen zijn we echter verstoken van internet… Dit bericht zal dan ook iets later online komen…

Petroglyphs

Ook in Palm Springs heb je prachtige prehistorische rotstekeningen....

palm springs...

Slab City

Ten zuidoosten van de Salton Sea ligt een fenomeen dat regelrecht uit de jaren 60 stamt. Misschien te vergelijken met het Nederlandse Ruigoord. In elk geval hebben zich hier freaks, dropouts, hippies, kapitaalloze bejaarden en gewoon geestesgestoorden een stukje woestijn toegeeigend. Een soort alternatief trailerpark maar dan veel leuker.

Zo heb je er Salvation Mountain, een kunstmatig berg die door een oude man, bekeerde jezusfreak, helemaal met de hand is gebouwd en beschilderd. Overal 'Jezus Saves' en meer van die kreten. Maar het is wel een zeer kleurig gebeuren geworden. De locatie zit ook in Caro's favoriete film 'Into the Wild'. Vanaf de berg heb je ook een mooi uitzicht op de chaos die Slab City heet. Wat een zooitje ongeregeld is het daar. Alles mag, niks moet! Perfect levensmotto en als we ooit een alternatief bejaardenoortje zoeken om oud te worden, dan hebben we het nu gevonden. Zo is er een gesjeesde kunstenaar die auto's van onder tot boven helemaal volplakt met speelgoed en hebbedingetjes. Van cartoonpoppetjes tot zaklampen en van kapotte piano's tot kerstmannen...

Salton Sea... desert[ed] part II

We waren eigenlijk op zoek naar een verlaten Motel wat we twee jaar geleden gezien hadden, maar wat nu plotseling van de aardbodem verdwenen was. Arny had zich echter flink ingelezen op internet en dorpjes die twee jaar geleden nog bewoont waren, zijn nu, mede door de kredietcrisis, helemaal verlaten. De ghosttowns van de 21e eeuw. Sommige woningen zagen eruit alsof ze gisteren nog bewoond waren, terwijl andere al helemaal vervallen waren. En natuurlijk behoorlijk gevandaliseerd.

Ideaal fotovoer voor Arny! Bovenstaande foto's zijn maar een kleine selectie van de gigabytes die de camera's hebben geschoten...

Borrego Springs - dag 2

Vandaag een lange en drukke dag. Begonnen met een trip rondom de Salton Sea. Een voormalig toeristenparadijselijk meer wat door een milieuramp compleet verlaten is. Twee jaar geleden zijn we er ook al eens geweest en enkele foto's van ons vorige bezoek staan in arny’s boek. Maar met de plekken die we vandaag bezocht hebben, kan hij nóg een boek vullen. Maar hierover in een volgend bericht meer...

Rond het middaguur zijn we een slotcanyon ingedoken om de hitte te ontvluchten. Het was inmiddels ver in de dertig graden.


De dag hebben we afgesloten met een zeer zware hike, Palm Canyon in. Zo'n 7 kilometer in de bloedhitte bergop. Maar het loonde zich. Op het eind was er een prachtige palmoase met beekjes, watervalletjes en duizende bloemen. Alleen moesten we daarna het hele eind weer terug naar de auto. Gelukkig wel bergaf dit keer!

Bloemen, bloemen, bloemen!

San Diego - Borrego Springs

Eerste paasdag en alle winkels zijn natuurlijk dicht, tot het middaguur. Maar enkele musea en de locale Guitar Center zouden vroeg openen. Alleen was het weer eens niet zo makkelijk om de stad uit te komen. "Hier rechts" van Caro, betekende weer eens het tegenovergestelde en ja... het was precies als de vorige keer in San Diego! Kaart aan de kant! Caro het zwijgen opgelegd en toen gewoon op instinct naar Balboa Park waar de musea zijn.



Het was echter alweer wat later dan gepland, dus daarom naar La Mesa naar de dichtsbijzijnde WalMart voor proviant en natuurlijk de buren... Guitar Center, waar we wat eerste Paasdag-kortingscoupons voor hadden gedownload... Met lege handen gingen we weer op weg naar Borrego Springs! Nix, maar dan ook Nix was er op voorraad! Hoezo crisis?

Zaterdag 11 april – San Diego, California

Gisteren (ehm vandaag, want we vlogen tegen de tijdzones in) was het nog bloedheet in Brussel. In het Zuid-Californische San Diego zou het nu nog een stuk warmer moeten zijn. Zou… Maar er is een koufront over de bergen binnengetrokken en het had flink geregend vanmorgen. Gunstig voor de woestijnbloemen de komende dagen!

Ons hotel ligt midden in ‘Little Italy’, de Italiaanse wijk. Overal kleine italiaanse eethuisjes en recht tegenover ons hotel zelfs een echte Ierse Pub. Koffers naar boven en aan de Guinness!


Daarna op zoek naar de beste pizzeria van Zuid-Californië. En inderdaad, je moet even zoeken… Achter in een klein italliaans delicatessen winkeltje is een deur met daar boven een bordje met Ristaurante. Daarachter is het een drukte van jewelste. Maar omdat we zo laat geland zijn, is er nog een tafeltje vrij. En het mag gezegd worden, sinds Napels hebben we niet zo’n lekkere pizza gehad! Filipi’s Pizza Grotto heet het tentje… onthouden voor de volgende keer…



Ik zit nu onder in de knusse lobby van ons hotel. Dat is het witte gebouw op de foto hierboven. Onze kamer is helemaal op de hoek bovenaan. Een prachtig 180 graden uitzicht op dit stadsdeel met de wolkenkrabbers van downtown aan de horizon.

In de lobby is het ook goed uit te houden. Lekker bij de knisperende open haart met een blik Guiness naast me... Maar langzamerhand moet ik toch maar eens terug naar boven, moe ben ik niet, heb zo´n 14 uur geslapen in het vliegtuig. Maar morgen gaat weer vroeg de wekker. Eerst even snel de stad verkennen, dan de broodnodige proviant en bier inslaan want rond het middag uurgaan we pasen vieren in de Anza Borrego woestijn! Paaseitjes zoeken tussen de cactussen en ratelslangen. Tis weer eens wat anders!

11 april - Bruxelles - Diegem

Rond een uur reden de parkeerplaats van de Holiday Inn op waar we vannacht logeren en de auto laten staan. Het is zomers heet en we hebben meteen al een echt vakantiegevoel. Vooral toen de vriendelijke receptionist ons ook nog een gratis upgrade naar een superluxe kamer gaf.

Snel de koffers naar de kamer gebracht en toen met de trein naar Brussel (kwartiertje), waar we de middag heerlijk op wat terrasjes hebben doorgebracht.

Om 6.30 ging de wekker alweer en na een heerlijk douche stapten we in de airport shuttlebus. De reis is begonnen!

Bijna...

Nog één dagje werken en dan vertrekken we weer naar de USA. Dit keer een kort tripje, minder dagen, minder kilometers en met minder budget. Crisis, weet je wel... Maar toch, wat is er in de afgelopen 5 maanden veranderd? Een nieuwe president, een nieuw gevoel van optimisme? We zullen het merken. Eén ding is voor ons zeker nieuw; Bruce... we missen hem nu al!